ดาบในศิลา

น้ำค้างแข็งเกาะพราวราวเศษแก้วแตกละเอียดอยู่บนหลุมศพเบื้องหน้าอาสนวิหารใหญ่แห่งลอนดอน ลมเหนืออันหนาวเหน็บพัดพาควันจากกองไฟยามให้คลุ้งไปทั่วสุสาน ที่ซึ่งลมหายใจของบุรุษนับร้อยในเสื้อคลุมขนสัตว์หนาหนักปะปนไปกับกลิ่นมูลม้าชื้นแฉะและเหล็กเย็นเยียบ นับแต่กษัตริย์อูเธอร์ เพนดรากอน ถูกพิษปลิดชีพ ความโกลาหลไร้ขื่อแปก็กัดกินลึกถึงไส้พุงของบริเตน กษัตริย์เมืองน้อยและเหล่าบารอนต่างแย่งชิงแคว้นต่าง ๆ ราวกับสุนัขขี้เรื้อนแย่งซากสัตว์ ขณะที่ราษฎรตาดำ ๆ ต้องอดอยากอยู่กลางโคลนตม ทว่าในเช้าวันปีใหม่นี้ ทั่วทั้งแผ่นดินต่างกลั้นหายใจ

ท่ามกลางลานสุสาน แท่นหินอ่อนสี่เหลี่ยมมหึมาตระหง่านขึ้นจากผืนดินเยือกแข็ง บนนั้นมีทั่งเหล็กกล้าวางอยู่ และลึกเข้าไปในแกนกลางของมัน มีใบดาบเล่มหนึ่งปักตรึงมิดจนถึงด้าม เหล็กกล้าขัดเงาสะท้อนแสงฤดูหนาวอันซีดเซียว และรอบด้ามจับมีตัวอักษรทองคำบริสุทธิ์สลักไว้ว่า: ผู้ใดที่ชักดาบเล่มนี้ออกจากศิลาและทั่งนี้ได้ ผู้นั้นคือกษัตริย์โดยชอบธรรมแห่งบริเตนทั้งมวลโดยกำเนิด

เหล่าผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน—นักรบร่างยักษ์อย่างกษัตริย์ล็อตแห่งโลเธียนและดยุกยูเรียนส์—ต่างได้ลองกำมืออันหนาใหญ่รอบด้ามดาบมาแล้ว พวกเขาออกแรงดึง สบถสาบาน และเบ่งเส้นเลือดที่ขมับและท่อนแขนจนแทบแตก ทว่าดาบกลับไม่ขยับแม้แต่เศษเสี้ยวของเส้นผม ด้วยความหงุดหงิดและขมขื่น ในที่สุดเหล่าขุนนางจึงหันไปสนใจการประลองยุทธ์วันปีใหม่บนทุ่งหญ้าใกล้เคียง เพื่อพิสูจน์ด้วยหอกและโล่ว่าใครคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขา

ดาบที่ถูกลืม

เสียงหอกไม้หักสะบั้นและเสียงกู่ร้องของฝูงชนแว่วข้ามมา ขณะที่อาร์เทอร์วัยเยาว์เร่งฝีเท้าผ่านตรอกซอกซอยอันหนาวเหน็บ ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี เขามีรูปร่างสูงโปร่งแต่ยังคงเก้งก้างตามประสาวัยรุ่น ผมสีบลอนด์เข้มยุ่งเหยิงจากลมหนาวอันเย็นยะเยือก ความตื่นตระหนกแล่นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เคย์ พี่ชายบุญธรรมของเขาซึ่งเพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นอัศวินเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน กำลังยืนอยู่บนลานประลอง—โดยไม่มีดาบ ด้วยความตื่นเต้นในการประลองครั้งใหญ่ครั้งแรก เคย์ผู้ใจร้อนจึงลืมดาบไว้ที่โรงเตี๊ยม และตวาดไล่อาร์เทอร์ด้วยถ้อยคำเกรี้ยวกราดให้รีบวิ่งกลับไปเอา

ทว่าที่พักกลับปิดลงกลอนแน่นหนา เจ้าของโรงเตี๊ยมเองก็ออกไปดูการประลองทวน ประตูจึงถูกขัดด้วยท่อนไม้หนาหนัก อาร์เทอร์ทุบลงบนไม้ผุพังจนข้อนิ้วแตกเลือดซึม แต่ก็ไม่มีสิ่งใดขยับเขยื้อน

»พี่ข้าจะต้องเสื่อมเสียเกียรติเป็นแน่« เขาพึมพำอย่างสิ้นหวังท่ามกลางความหนาวเหน็บ อัศวินที่ไร้ดาบย่อมกลายเป็นตัวตลกในสายตาของเหล่าขุนนางชั้นสูง เขาวิ่งกระหืดกระหอบกลับไปยังลานประลอง จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นลานสุสาน บริเวณรอบก้อนหินนั้นร้างผู้คนอย่างสิ้นเชิง แม้แต่ทหารยามที่ถูกจัดเวรไว้ก็ยังแอบหนีไปดูการประลองทวน

อาร์เทอร์มิได้นึกถึงคำทำนาย มิได้นึกถึงมงกุฎ และมิได้นึกถึงกษัตริย์ สิ่งเดียวที่เขาเห็นคืออาวุธวาววับที่ถูกทิ้งไว้กลางความหนาวโดยไร้ประโยชน์ และพี่ชายที่กำลังต้องการความช่วยเหลือจากเขา ด้วยก้าวอันรวดเร็ว เขากระโดดข้ามกำแพงสุสานเตี้ย ๆ ตรงเข้าไปยังแท่นหินอ่อน แล้ววางมือที่สวมถุงมือลงบนด้ามดาบ หนังหุ้มด้ามจับให้ความรู้สึกอุ่นอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นเนื้อหนังที่มีชีวิต เขาสูดหายใจลึก กำนิ้วแน่นรอบด้ามดาบ แล้วออกแรงดึง

ไม่เกิดเสียงเสียดสี ไม่มีประกายไฟแตกกระจาย ไม่มีการปริแตกของหิน ใบดาบเลื่อนไหลออกจากทั่งเหล็กกล้าอย่างนุ่มนวลราวกับดาบชโลมน้ำมันที่เลื่อนออกจากฝักไหม เสียงกังวานหึ่งทุ้มต่ำสั่นสะเทือนผ่านเนื้อเหล็ก ก้องกังวานไปทั่วลานสุสานดั่งเสียงระฆัง อาร์เทอร์ถืออาวุธไว้ในมือด้วยความประหลาดใจในสมดุลอันไร้ที่ติของมัน เขารีบห่อมันไว้ในผ้าคลุมขนสัตว์แล้ววิ่งออกไป

การเปิดเผย

บนลานประลอง เขาหอบหายใจพลางตรงเข้าไปหาเซอร์เอ็กเตอร์ พ่อบุญธรรม และบุตรชายของท่าน »ข้าเปิดประตูไม่ได้ เคย์« เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงกระหืดกระหอบพร้อมยื่นอาวุธที่คลุมไว้ให้ »แต่ข้าพบดาบเล่มนี้ที่ลานสุสาน เจ้าจงรับไปเถิด จะได้ลงประลองได้!«

เซอร์เคย์เปิดผ้าคลุมออก ชั่วพริบตานั้น อัศวินหนุ่มก็หน้าซีดเผือด เขารู้จักอักขระรูนทองคำ โกร่งดาบอันประณีต และคมดาบอันไร้ตำหนินี้ได้ในทันที ชั่วขณะหนึ่ง ความละโมบแล่นวาบในดวงตาของเคย์ เขาหันไปหาบิดา ชูดาบขึ้นสูงและร้องบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า »ดูสิ ท่านพ่อ! ดาบในศิลา! ข้าถือมันอยู่ในมือแล้ว—ข้าต้องเป็นกษัตริย์แน่แท้!«

ดวงตาสีเทาของเซอร์เอ็กเตอร์เบิกกว้าง ทว่าแทนที่จะยินดี ใบหน้าของท่านกลับเคร่งขรึมอย่างยิ่ง อัศวินเฒ่าคว้าข้อมือบุตรชายแล้วลากเขาออกจากความวุ่นวายของกระโจม กลับเข้าสู่ความเงียบสงบในอาสนวิหาร อาร์เทอร์ตามหลังพวกเขาไปด้วยความสับสนและหัวใจที่เต้นระรัว

เบื้องหน้าแท่นบูชา เอ็กเตอร์คาดคั้นบุตรชาย »ด้วยเกียรติของเจ้าและความรอดแห่งวิญญาณมารดาเจ้า เคย์ จงบอกมาว่าเจ้าได้ดาบเล่มนี้มาได้อย่างไร?«

เคย์ไม่อาจสู้สายตาคาดคั้นของผู้เป็นพ่อได้ ไหล่ของเขาลู่ลง ความละอายใจแล่นขึ้นมาแดงระเรื่อบนใบหน้า »อาร์เทอร์นำมาให้ข้าขอรับ« เขาพึมพำพลางลดดาบลง

เอ็กเตอร์หันไปหาเด็กหนุ่ม แววตาของท่านมิได้เคร่งขรึมอีกต่อไป หากแต่เปี่ยมด้วยความยำเกรงอันสั่นสะท้าน พวกเขาเดินออกมายังทั่งเหล็ก »เสียบมันกลับเข้าไปเถิด ลูกข้า« อัศวินเฒ่าสั่งด้วยเสียงแผ่วเบา อาร์เทอร์ทำตามอย่างง่ายดาย ใบดาบเลื่อนกลับเข้าไปในเนื้อเหล็กอันไร้รอยแยกราวกับว่ามันสถิตอยู่ที่นั่นมาแต่ปฐมกาล เอ็กเตอร์ลองดึงด้วยสองมือ—หินไม่ยอมผ่อนปรน เคย์ออกแรงดึงสุดกำลัง—แต่ก็เปล่าประโยชน์ จากนั้นอาร์เทอร์ก้าวขึ้นมา วางเพียงสองนิ้วลงบนด้ามดาบ แล้วดึงใบดาบออกมาสู่ภายนอกได้อย่างง่ายดาย

ในชั่วพริบตาต่อมา ทั้งเซอร์เอ็กเตอร์และเซอร์เคย์ต่างคุกเข่าลงบนผืนหิมะเบื้องหน้าเด็กหนุ่มผู้ตกตะลึง

»ท่านพ่อ! พี่ข้า!« อาร์เทอร์ร้องลั่นด้วยความตกใจและเกือบทำดาบหลุดมือ น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตา »พวกท่านทำอะไรกัน? ไยต้องลดตัวลงต่อหน้าข้าเช่นนี้?«

»ข้ามิใช่บิดาของท่านดอก ฝ่าบาท« เอ็กเตอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง »ข้ารักและเลี้ยงดูท่านมาประดุจเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าเอง แต่แท้จริงแล้วท่านกำเนิดมาจากตระกูลที่สูงส่งเกินกว่าที่ข้าจะอาจเอื้อมฝันถึง«

กำเนิดจากเงามืด

เมื่อข่าวนั้นดังก้องไปทั่วเมือง ความโกลาหลก็ปะทุขึ้น เหล่าเจ้าผู้ครองแคว้นและบิชอปต่างกรูไปยังลานสุสาน พวกเขาเรียกร้องหาข้อพิสูจน์ ตะโกนกล่าวหาเรื่องเวทมนตร์และการหลอกลวง ดาบถูกเสียบกลับเข้าไปในทั่งครั้งแล้วครั้งเล่า และนักรบผู้หยิ่งทะนงที่สุดในแผ่นดินต่างก็ล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะขยับมันแม้เพียงความกว้างของนิ้วมือ ทว่าทุกครั้งที่เด็กรับใช้ร่างโปร่งก้าวเข้ามา เหล็กกล้ากลับยอมจำนนเชื่อฟังเขาทุกประการ

»ไอ้ลูกนอกสมรส!« กษัตริย์ล็อตแผดเสียง มือเลื่อนไปกุมด้ามมีดศึก »คนไร้หัวนอนปลายเท้า เด็กขอทานเนี่ยนะจะมาสั่งการพวกเรา? ให้ทั่วทั้งบริเตนลุกเป็นไฟยังดีเสียกว่า!«

»เขาหาใช่ลูกนอกสมรสไม่« เสียงหนึ่งดังขึ้น ลุ่มลึกและก้องกังวานเสียจนแม้แต่เสียงหวีดหวิวของสายลมยังต้องสงบลง

ฝูงชนแหวกออกราวกับเกลียวคลื่นหน้าหัวเรือ ร่างสูงสง่าในเสื้อคลุมหยาบกร้านสีมอสส์ก้าวออกมาจากพายุหิมะสีเทา ดวงตาของเขาดูราวกับดูดกลืนแสงสว่างไว้ดั่งน้ำนิ่งในบึงพรุ และใบหน้าที่กร้านลมกร้านแดดไม่อาจบงบอกวัย เมอร์ลินหวนกลับมาแล้ว

»เงียบปากเสีย ล็อต« จอมเวทเอ่ยขึ้น และความหวาดสะพรึงก็แล่นผ่านแถวของเหล่านักรบ »เด็กหนุ่มผู้นี้คือสายเลือดแห่งอูเธอร์ เพนดรากอน และราชินีอิเกรน ถือกำเนิดขึ้นในค่ำคืนแห่งทินทาเจล ข้าเป็นผู้รับตัวเขามาตั้งแต่ยังเป็นทารก เพื่อปกป้องเขาจากยาพิษ มีดสั้น และการทรยศของพวกเจ้า เขาคือทายาทที่แท้จริงแห่งมังกร จงคุกเข่าลงต่อหน้ากษัตริย์ของพวกเจ้าเสีย!«

ทว่าความหยิ่งทะนงและความริษยาได้หยั่งรากลึกเกินไปในหัวใจของเหล่าบารอน ด้วยดาบที่ชักออกจากฝักและคำสาปแช่ง ล็อต ยูเรียนส์ และกษัตริย์อีกหกพระองค์ต่างถอยออกจากลาน มุ่งมั่นที่จะจมทายาทหนุ่มลงในกองเลือดของตนเองก่อนที่เขาจะได้สวมมงกุฎ

อาร์เทอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ดาบมหัศจรรย์อยู่ในมืออันสั่นเทา ขณะที่อัครมุขนายกแห่งแคนเทอร์เบอรีเจิมน้ำมันศักดิ์สิทธิ์ลงบนหน้าผากของเขา เขามิได้รับรู้ถึงชัยชนะของผู้พิชิต หากแต่เป็นน้ำหนักอันหนักอึ้งดั่งตะกั่วของโลกทั้งใบที่ถาโถมลงมาบนบ่าอันบอบบาง เมอร์ลินก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจของเขามีกลิ่นไอดินและสมุนไพรเผาไหม้

»เจ้าได้เลือกดาบแล้ว อาร์เทอร์« ผู้หยั่งรู้กระซิบ และปลายนิ้วอันเย็นเยียบของเขาวางลงบนบ่าของกษัตริย์องค์ใหม่ »หรือพูดให้ถูกคือ ดาบได้เลือกเจ้า บัดนี้เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะชโลมมันด้วยโลหิต เพราะก่อนที่อาณาจักรนี้จะพานพบความสงบสุข เจ้าจะต้องลิ้มรสเถ้าถ่านของศัตรูเสียก่อน«

ในหลายเดือนต่อมา คำทำนายอันมืดมนของเมอร์ลินก็กลายเป็นจริง การปกครองของอาร์เทอร์มิได้มีความรื่นเริงสมโภช ราชสำนักของเขาคือค่ายทหาร บัลลังก์ของเขาคืออานม้าศึก ณ เบเดเกรน เหล่าเจ้าแคว้นกบฏพร้อมกองทัพอันล้นหลามได้เข้าปะทะกับผู้ภักดีเพียงหยิบมือของกษัตริย์หนุ่ม ทว่าด้วยคำชี้แนะอันลึกลับของเมอร์ลิน—การจู่โจมยามวิกาลและความเยือกเย็นเหนือมนุษย์เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย—อาร์เทอร์จึงบดขยี้การกบฏลงด้วยความเด็ดขาดดุจเหล็กกล้า เมื่อเหล่าแม่ทัพศัตรูลงไปนอนคลานอยู่บนผืนดินและร้องขอความเมตตาในที่สุด เขากลับไว้ชีวิตและผูกมัดพวกเขาไว้กับมงกุฎด้วยคำสัตย์สาบาน บริเตนรวมเป็นหนึ่งได้ในเบื้องต้น ทว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้นแสนสาหัส แผ่นดินพังพินาศย่อยยับ และตรงเส้นขอบฟ้า เรือมังกรของพวกแซกซอนก็เริ่มรวมตัวกันแล้ว